Het WK is nog maar net begonnen, maar bij Broadway weten we nu al één ding zeker: Nederland telt ineens weer heel gezellig miljoenen bondscoaches.
Mensen die normaal gesproken vooral vragen wanneer de wedstrijd begint, blijken opeens verrassend veel verstand van opstellingen, wissels en tactiek te hebben. De scheidsrechter krijgt er van langs, de bondscoach ook, en tegen de tijd dat de eerste helft voorbij is heeft iedereen wel ergens een mening over.
Maar als je goed kijkt, draait een WK-avond nooit alleen om voetbal.
Het gaat ook over gezelligheid en samen kijken, over discussies die nergens toe leiden. En over eten dat stiekem minstens zo belangrijk is als de wedstrijd zelf.
En tussen al die supporters kom je eigenlijk steeds dezelfde types tegen.
De analist
Je kent ze wel: de wedstrijd moet nog beginnen en de analyse is al klaar.
Waarom die ene speler opgesteld staat. Waarom die andere juist niet. Waarom er altijd eigenlijk veel eerder gewisseld moet worden. En waarom de commentator iets belangrijks over het hoofd ziet.
Grappig genoeg herken je dit type ook meteen aan tafel.
Terwijl de rest nog twijfelend door de kaart bladert, is de keuze allang gemaakt: ribeye, pepersaus, Malbec erbij, klaar. De andere opties zijn ook oké hoor, maar sommige mensen weten nu eenmaal precies wat ze willen.
En daar valt eigenlijk best iets voor te zeggen.
De gelegenheidskijker
Kijkt vooral mee omdat het gezellig is. Ja, of omdat ze gewoon in de minderheid zijn en de televisie simpelweg niet beschikbaar is voor Netflix.
Voetbal is dan ineens ‘best leuk voor een keertje’. Of zelfs ‘eigenlijk best spannend’. Maar dan moet je niet gek opkijken als halverwege de wedstrijd dan toch nog de vraag komt “Eh… tegen wie spelen we eigenlijk?”
Dat is trouwens meestal ook degene die de kaart drie keer leest, niet uit besluiteloosheid maar omdat werkelijk alles lekker klinkt.
Eerst wordt er gekeken naar de steaks, dan naar de spareribs. Toch maar weer naar de voorgerechten. En ergens halverwege ontstaat het idee dat vis misschien óók een goed plan zijn.
Voor de verandering, gewoon om eens te proeven.
De optimist
Nederland staat achter, nog vijf minuten op de klok. Aan de andere kant van de tafel wordt al zuchtend gesproken over de volgende wedstrijd.
Maar de optimist geeft geen krimp.
“Komt goed.”
Dat zegt deze persoon met exact dezelfde overtuiging waarmee er later op de avond wordt beweerd dat er echt nog wel ruimte is voor dessert. En voor de duidelijkheid: die ruimte blijkt er wonderbaarlijk vaak ook daadwerkelijk te zijn.
Vooral als er een Oreo Bash in de buurt komt.
De mopperaar
De mopperaar weet precies wat er misgaat, altijd.
De opstelling.
De tactiek.
De wissels.
En waarschijnlijk ook de persconferentie achteraf.
Maar goed, zonder dit type zou een WK, of gewoon een avondje uit eten, ook een stuk minder vermakelijk zijn. Want die neiging beperkt zich namelijk niet tot voetbal. Dan gaat het ineens ook over wat JIJ bestelt.
“Heb je die Sticky Belly al eens geprobeerd?”
“Ik zou zelf voor de spareribs zijn gegaan.”
“Die Tasty Tigers moet je echt eens nemen.”
Niemand heeft om dat advies gevraagd, maar je krijgt het toch.
De sfeermaker
Misschien wel de belangrijkste speler van de avond.
De sfeermaker weet vaak niet meer precies wie er scoorde, maar wel wie er het hardst juichte. Of wie er voor de derde keer van andermans voorgerecht mee-at. En wie vooraf zei geen trek te hebben en vervolgens toch een dessert bestelde.
Voor de sfeermaker draait een WK niet om negentig minuten voetbal. Het draait vooral om samen kijken, samen eten maar vooral nog even blijven hangen nadat de wedstrijd allang is afgelopen.
Nog een drankje.
Nog een verhaal.
Nog één rondje dan.
“Hoezo moeten jullie morgen vroeg op?”
Uiteindelijk gaat het om de avond
Of je nu analist, optimist, coach vanaf de bank of sfeermaker bent: een geslaagde WK-avond draait meestal om meer dan de uitslag.
Natuurlijk is het leuk als Nederland wint, en gaat het dak eraf als we kampioen zijn (ja, ook bij het Broadway-team). Maar jaren later herinneren de meeste mensen zich vooral de avond zelf.
Met wie ze keken, waar ze om moesten lachen en wat er op tafel stond. En oh ja, wie er uiteindelijk tóch die laatste hap van het dessert nam.
En daar kunnen wij ons bij Broadway wel iets bij voorstellen.
